به زحمت ميتوان در ميان ِ اين طوفان و برف، دود ِ دودكش ِ خانه اي را كه از چيز ِ دست نيافتني و غريبي به نام آتش حاصل ميشود حتا در ذهن مجسم كرد...  خبري از مقصد نيست...  حتا يك رد پا كه نشاني از حيات بنماياند...  حتا يك درخت كه در آغوشش بگيرم و نوازشش كنم...  چه رويا هايي در سر پروراندم هنگامي كه از هر تپه به سختي بالا ميامدم و باز از آن بالا منظره اي آبي رنگ و يخ زده ميديدم كه تشخيص مرز بين زمين و آسمان در آن غير ممكن مينمود.... اعضاي بدنم گويي بيگانه اند.. مانند تكه هاي گوشت يخ زده.... پلك هايم سنگين شده اند... ديگر اهميت نميدهم به آنچه ميبينم... ديگر قادر نيستم فكر كنم....  تمام آرزوهايم رنگ باخته اند... آرزوهايي كه به اميد ِ رسيدن به آنها تمام سربالايي ها را پيمودم.... دليل بودنم بودند....  اما اكنون فقط يك آرزو دارم كه همچنان پررنگ بر ضمير ناخودآگاهم فرياد ميكشد...
اي طبيعت.... اي جوهره ي وجود.... اي برف.... مرا در آغوش سپيد ِ خود بپذير.... ميخاهم جزئي از تو باشم.... اگر چه در اين كره ِ خاكي در ميان اين موجودات ِ دوپا كه از پست ترين ِ موجودات اند زيسته ام و چركين شده ام اما ميخاهم به اصل خود بازگردم..... اي طبيعت... اي جوهره ي وجود مرا بپذير...


                                                                                                          89/10/24